شمارهٔ ۱۰۶

صیقل مرأت دل صهبای گلفام است و بس

کیمیای خوش دلی در حقه جام است و بس

گفته ای می آیم و از بوسه کامت می دهم

خوش دلم با آن که دانم محض پیغام است و بس

آن چه عمری بی بدل را می شود نعم البدل

باده گل گون و معشوق گل اندام است و بس

می به دست آور که اینک روزگار از دست رفت

غبن فاحش پیش مستان غبن ایام است و بس

نیست آسان از ریا خود را مبرا ساختن

این هنر مخصوص رند دردی آشام است و بس

خط آزادی به دستت در گرفتاری دهند

دانه آسوده کی در حلقه دام است و بس

حرص دنیا را ز آسایش نباشد بهره ای

نشیه کردار این می تلخی کام است و بس

پر نزد مرغ نگاهت در فضای کوه قاف

خود نظر شکی مگو عنقا همین نام است و بس

نیست مجذوب تو را از غیر چشم التفات

می پرستان را نظر بر رحمت عام است و بس