شمارهٔ ۱۲۸

تا شدم در آتش عشقت گدازان هم چو شمع

از جبینم نور مهرت گشت تابان هم چو شمع

تا به کی با یاد زلف و عارضت از سوز دل

شعله آتش کشم در رشته جان هم چو شمع

تا سراسر مشهد پروانه گردد روی خاک

دور گردان برقع از رخسار تابان هم چو شمع

کوه را برق تجلی نرم سازد هم چو موم

چون نباشد عاق بی دل گدازان هم چو شمع

برنخواهم داشت دست از دامنش تا زنده ام

بسته ام با آتش دل عهد و پیمان هم چو شمع

خدمت شب زنده داران خراباتی گزین

تا در آن محفل دلت گردد فروزان هم چو شمع

هر که را در بزم می خواران زبان و دل یکی ست

از جبینش نور دل تابد نمایان هم چو شمع

دیده بیدار دل را گریه روشن می کند

عاشقان از گریه می گردند خندان هم چو شمع

تا سحرگاه ابد با سوز دل می کرد عشق

دیده پروانه گر می بود گریان هم چو شمع

سعی کن تا می کشان در بزم خاصت جا دهند

با دل پر آتش و رخسار خندان هم چو شمع

پرده پوشی را حصار دل بکن فانوس وار

تا شود از باد تشنیعت نگه بان هم چو شمع

یک زبان و یک دل و روشن ضمیر و صاف باش

تا توانی شد دلیل راه جویان هم چو شمع

آن که انوار هدایت تابد از پیشانیش

کی رساند نقص نابیناش نقصان هم چو شمع

هم چو من مجذوب اگر قانع شوی با سوز دل

آتشت را عشق سازد آب حیوان هم چو شمع