شمارهٔ ۱۵۰

جامی بده که از دل و جانت دعا کنیم

چون جان خود وجود تو را بی بلا کنیم

ساغر بگیر و وسوسه عقل گو مباش

عقل آن بود که تکیه به لطف خدا کنیم

سهل است از شراب ریاسوز اجتناب

ای بی شعور توبه بیا از ریا کنیم

ناچار می بکش که ریا درد بی دوا است

باشد به این وسیله اش از دل جدا کنیم

باشی تو هم همیشه جوان و شکفته رو

با پیر می فروشت اگر آشنا کنیم

روشن ز خاک میکده کن چشم خویش را

تا بی نیازت از هوس کیمیا کنیم

باشد ز آسمان و زمین قدر ما فزون

مردانه گر به عهد امانت وفا کنیم

بگذار تا به پای تو افتاده جان دهیم

باشد نمازهای قضا را ادا کنیم

داریم در نظر نظر کیمیا اثر

باید که خاک پای تو را توتیا کنیم

مجذوب تا تو را همه یاران دعا کنند

باید که بی ریا همگی را دعا کنیم