شمارهٔ ۱۵۲
مجذوب تبریزیبهار آمد چرا بی باده باشیم
به کنج غم چرا افتاده باشیم
چرا با مهلت شش روزه چون گل
سر مستانه ای نگشاده باشیم
به یاد روی خوبان روی خود را
چرا بر روی گل ننهاده باشیم
به شوق گل رخان چون بلبل مست
به پای گل چرا نفتاده باشیم
سر آسوده را مستان و بی باک
به پای خم چرا ننهاده باشیم
غم ایام ساقی در کمین است
بیا تا جنگ را آماده باشیم
بیار آن آتشین آب ریاسوز
اگر هم در سر سجاده باشیم
در این بازار ایمان می فروشند
چه باشد ما دل از کف باشیم
نفس ها را حساب آسان توان داد
جواب نفس خود گر داده باشیم
چو عاشق سایه معشوق خویش است
همان به تر که ما افتاده باشیم
بهشت نقد آن باشد که مستان
رفیق دل بران ساده باشیم
در این غم خانه چون مجذوب آن به
که با معشوق و جام باده باشیم