شمارهٔ ۱۵۶

چون جام باده کوی مغان است مسکنم

پاک است طینتم چه شد آلوده دامنم

می خانه را به جای بهشتم نموده اند

تا از خیال محو نگردد نشیمنم

آب و هوای میکده ام گشته کارساز

زآن رو که سایه پرور طوبی است گلشنم

ساقی بیار ساغر آیینه فام را

باشد نظر به چهره مقصود افکنم

باکم به یمن عشق ز شمشیر خصم نیست

از آتشم بترس مترسان ز آهنم

اندیشه نیست بیژن دل را ز چاه تن

پرورده تهم تن عشق است بیژنم

عیبم مکن به فقر که چون شمع آفتاب

با نور دل لباس گران است بر تنم

خدمت نکرده کس به مقامی نمی رسد

این نکته بس بود ز مقامات هر فنم

مجذوب می کشم سر شوریده را به دوش

تا روی دوست بینم و در پاش افکنم