شمارهٔ ۱۵۹
مجذوب تبریزیز هر شأن و شوکت بس این عزتم
که از خاکساران این حضرتم
جبین بهتر از آفتابم بس است
نشان نمایان این دولتم
از این در چو خورشید زربفت پوش
همان نور دل بس بود خلعتم
ز اخلاص پوشیده ام خلعتی
که تا حشر بالد به خود شوکتم
نباشم چرا خاک آن آستان
که در خاکساری بود عزتم
سرم چون کند سهو در سجده ای
که دل جمع سازد ز هر طاعتم
به این سجده خو کرده ام در ازل
نخواهد فراموش شد عادتم
در این در از آن گشته عقلم گدا
که ظاهر شود بر جهان همتم
گناهم به امید لطف خداست
گواهی نباشد به جز جرأتم
دگر وقت آن شد که از درگهش
گشادی دهد رو به هر ساعتم
کند بی نیازم ز هر آب رو
همین آرزو باشد از حضرتم
به مجذوب ای دل بگو مژده باد
که نزدیک شد وعده دولتم