شمارهٔ ۱۶۷

دارد به سر هوای رخت آفتاب هم

خون کرده خنده ات به دل لعل ناب هم

در پرده زد جمال تو آتش به کاینات

یعنی نداشت تاب جمالت نقاب هم

پیچید سنبل از غم زلفت به خویشتن

در برگ غنچه پرده نشین گلاب هم

از تاب باده بر گل رویت عرق نشست

یا آتش از رخ تو خجل گشت و آب هم

خورشید را نهان نکند پرده های راز

محوت کدام ذره نشد در نقاب هم

خورسند شو چو لعل بدخشان به خون دل

تا از جگر شراب دهندت کباب هم

جامی در این جهان به جگرتشنه ای بده

تا آن جهان نجات دهندت ثواب هم

خود را به شوق گریه مستانه مست کن

تا ناله ات دعا شود و مستجاب هم

سنجیده گوی آن چه نپرسند هم مگوی

این نکته را ز من بشنو از کتاب هم

دیدیم ما ملازم درویش بوده است

آسایشی که شاه ببیند به خواب هم

آهم خجالت از دل مجذوب می کشد

شکر خدا که رفت غم و اضطراب هم