شمارهٔ ۱۷۷

به صد آشفتگی چون موج هر سو بی قرار افتم

که زاین دریای توفان خیز شادی بر کنار افتم

غزال فیض پر وحشی ست کاو انجام کثرت سوز

که بی خود کردم و تنها به دنبال شکار افتم

چرا پوشم در این می خانه چشم از روی آن ساقی

که چشم مست او هرگز نخواهد در خمار افتم

هوای عشرت افزا جوش گل مپسند ای ساقی

که گل گل بشکفد گلزار و من در خار خار افتم

در آن می خانه شوقم را تمنا در کنار افتد

که هست پای خم برخیزم و در پای یار افتم

شعور عقل را چون نیست عار از ننگ نادانی

روم در عالم مستی به فکر ننگ و عار افتم

شدم در باغ و از آشفتگی بی او ندانستم

به نی چون ناله پیچم یا چو آتش در خیار افتم

جنون از داغ های سینه ام آن لحظه گل چیند

که با یاد رخت مستان به طرف لاله زار افتم

دلم آن لحظه خاطرجمع گردد از پریشانی

که دریای تو چون زلف دوتایی اختیار افتم

بهشت نقد این ویران سرا مجذوب آن باشد

که دایم در دیار دل به فکر درد یار افتم