شمارهٔ ۲۱۱
مجذوب تبریزینه سروت می توانم گفت نه ماه
به اقبالت نگاهم نیست کوتاه
برافکن پرده تا دیگر ننازند
زمین و آسمان بر سرو و بر ماه
مه و خورشید را دیدم شب و روز
تو را هم دیده ام الحمد لله
اگر بارم دهی از دور گردم
و گر دورم کنی الحکم لله
به حمد الله ز یمن عشق دارم
جوانی و شراب و یار دل خواه
شراب و زاهدی هیهات هیهات
من و انکار می استغفرالله
بگیر از راستی بر کف عصایی
که این جا هر قدم چاهی ست در راه
سلیمانی کنی با خاتم دل
اگر سجعش بود الملک لله
مکن یک ساله راه هند را طی
به یک شب رو به اقلیم سحرگاه
بکش مجذوب می با خاطر جمع
که آمد مژده فتح شهنشاه