شمارهٔ ۲۱۲

شده در شیشه ما بی تو می ناب گره

مفکن این همه بر خاطر احباب گره

روزگاری ست که بی عارض ماهت شده است

در دل روز ما حسرت مه تاب گره

گر به مسجد گذری حسرت ابروی کجت

هم چو قندیل شود در دل محراب گره

دوش از آن باده که پیمود به احباب الست

در گلو شد نفس خصم تو چون آب گره

به شکرخنده اگر لب نگشایی در باغ

خون حسرت نشود در دل عناب گره

منم آن صید که چون رشته مرجان شب و روز

شده خون در رگم از دهشت قصاب گره

آرزو از دل افسرده به زودی نرود

دیرتر وا شود از رشته بی تاب گره

بی تپیدن دل خون گشته ما وا نشود

خود به خود وا شود از قطره سیماب گره

هم چو دریا دل ما ساخته با تلخی کام

تا چو گوهر نشود در نظرش آب گره

بر رخ دولت بیدار نظر کی فکنی

شده در چشم تو چون مردمک خواب گره

فارغ از گریه چو مجذوب به هر فصل مباش

تا گشایند ز کار تو به هر باب گره