شمارهٔ ۲۳۰

ای پادشاه خوبان سوی گدا نگاهی

خوبان نگاه خود را سر می دهند گاهی

کشتی سوار دولت ما را ز چشم مگذار

خیری بکن به درویش چون می روی به راهی

با غیر هفته هفته رفتی به سیر گلزار

ای ماه نو به ما هم بنمای رخ به ماهی

دل شد اسیر زلفت باری حمایتش کن

آورده گیر مرغی بر بوته پناهی

ای سنگ دل نگاهی آخر به زیر پا کن

انکار کن که برخاست از خاک گرد راهی

یارا که راست یارا تا از تو وجه پرسد

گر پا نهی بهر کام در خون بی گناهی

ما را چه حد و یارا بزم وصال جستن

درویش را چه نسبت با چون تو پادشاهی

اشکم خبر ز دل داد گوهرنشان دریا

هستند اختران هم هر یک تو را گواهی

هرگز نیایدم رشک الا بر آن که دارد

در دیده موج اشکی در سینه مد آهی

بازم طواف آن در افکنده شور در سر

یا رب رفیق گردان ما را به خیرخواهی

از جرم بی حد خویش مجذوب پر میندیش

در خورد رحمتش کن گر می کنی نگاهی