ابیات پراکنده

۱۳ شعر از منوچهری دامغانی

شمارهٔ ۱

بکرده راست با مزمار شهرود بکرده راست با بربط ربابا

مهره ناچخ بکوبد مهره های گردنان نشتر ناوک بکاود عرق های سهمگین

نوآیین مطربان داریم و بربط های گوینده مساعد ساقیان داریم و ساعدهای چون فله

عجب دلتنگ و غمخوارم ز حد بگذشت تیمارم تو گویی در جگر دارم دو صد یاسیج گرگانی

ز کین تو غمناک گردد عدو ز داشاب تو شاد گردد ولی

چون قلم بست او میان در هجو تو لیکن دهانش چون دوات از گفته های خویشتن پر لوش باد