بخش ۴ - ۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی إن الذین کفروا ایشان که کافر شدند سواء علیهم یکسانست بریشان أ أنذرتهم ایشان را بیم نمایی و آگاه کنی أم لم تنذرهم یا بیم ننمایی و آگاه نکنی لا یؤمنون نخواهند گروید

ختم الله مهر نهاد الله علی قلوبهم بر دلهای ایشان و علی سمعهم و بر گوش ایشان و علی أبصارهم و بر چشمهای ایشان غشاوة پرده ایست و لهم عذاب عظیم و ایشانراست عذابی بزرگ

و من الناس من یقول از مردمان کس است که میگوید آمنا بالله بگرویدیم بخدای و بالیوم الآخر و بروز رستاخیز و ما هم بمؤمنین ۸ و ایشان گرویده نیستند

یخادعون الله و الذین آمنوا چنان می پندارند که خدای را می فریبند و مؤمنانرا و ما یخدعون و فریب نمیسازند

إلا أنفسهم مگر با تنهای خویش و ما یشعرون ۹ و نمیدانند که این فرهیب است که در آنند

فی قلوبهم مرض در دلهای ایشان بیماری و گمان است فزادهم الله مرضا ایشان را بیماری دل افزود و لهم عذاب ألیم و ایشانراست عذابی درد نمای درد افزای بما کانوا یکذبون ۱۰ بآنچه دروغ گفتند که رسول و پیغام دروغ است

و إذا قیل لهم و چون که ایشان را گویند لا تفسدوا فی الأرض تباهی مکنید در زمین قالوا جواب دهند گویند إنما نحن مصلحون ۱۱ ما نیک کنندگانیم و با سامان آورندگان

الا آگاه بید إنهم هم المفسدون بدرستی که ایشان آنند که تباه کاران اند و لکن لا یشعرون ۱۲ و لکن نمیدانند که غایت آن فساد چیست