بخش ۲۲ - ۶ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی یا بنی إسراییل ای فرزندان یعقوب اذکروا نعمتی التی أنعمت علیکم یاد کنید نواخت من که شما را نواختم و آن نیکویی که با شما کردم و أوفوا بعهدی و باز آیید پیمان مرا أوف بعهدکم تا باز آییم شما را به پیمان شما و إیای فارهبون و از من بترسید
و آمنوا و استوار گیرید بما أنزلت بآنچه فرو فرستادم از کتاب و پیغام مصدقا لما معکم استوار گیر و گواه آن کتاب را که با شماست و لا تکونوا أول کافر به و اول کافری مباشید بکتاب و فرستاده من و لا تشتروا بآیاتی ثمنا قلیلا و بفروختن نامه و سخنان من و پیغامهای من بهاء اندک مخرید و رشوت مستایند تا سخنان من پنهان کنید و إیای فاتقون و از خشم و عذاب من بپرهیزید
و لا تلبسوا الحق بالباطل حق بباطل بیامیزید و تکتموا الحق و آنچه حق است و راست از نبوت مصطفی پنهان مکنید و أنتم تعلمون و شما دانید که او رسول حق است
و أقیموا الصلاة و نماز بپای دارید و آتوا الزکاة و زکاة بدهید و ارکعوا مع الراکعین و با نمازکنان نماز کنید
أ تأمرون الناس بالبر مردمان را به نیکی میفرمایید و تنسون أنفسکم و خویش را فرو گذارید و نفرمایید و أنتم تتلون الکتاب و شما نامه من میخوانید أ فلا تعقلون آیا پس در نمی یابید
و استعینوا بالصبر و الصلاة یاری خواهید بشکیبایی و نماز و إنها لکبیرة و شکیبایی و نماز کردن باری گرانست و شغلی بزرگ إلا علی الخاشعین مگر بر فرو شکسته دلان و تیمار داران