بخش ۴۹ - ۱۵ - النوبة الاولى

قوله تعالی قل رسول من گوی إن کانت لکم الدار الآخرة اگر سرای پسین و پیروزی در آن شما راست عند الله نزدیک خداوند خالصة من دون الناس خاصه شما را از غیر دیگران فتمنوا الموت پس مرگ خواهید بآرزوی إن کنتم صادقین اگر می راست گویید

و لن یتمنوه و بآرزو نخواهند آن را أبدا هرگز بما قدمت أیدیهم بآنچه میدانند که پیش فرا فرستادند از کردید و الله علیم بالظالمین و الله داناست بآن ستمکاران بر خویشتن

و لتجدنهم و ایشان را یابید أحرص الناس حریصتر مردمان علی حیاة بر زندگانی و من الذین أشرکوا و گبرکان هم یود أحدهم دوست دارد یکی از آن گبران لو یعمر ألف سنة اگر او را هزار سال عمر دراز دهندی و ما هو بمزحزحه من العذاب و رهاننده نیست آدمی را از عذاب أن یعمر که او را عمر دراز دهند و الله بصیر بما یعملون و الله بینا است بآنچه میکنند

قل رسول من گوی من کان عدوا لجبریل هر که دشمن است جبرییل را فإنه نزله علی قلبک خداست که فرستاد او را بر دل تو نه خود آمد بإذن الله بدستوری الله آمد مصدقا استوار گیر و گواه لما بین یدیه هر کتاب را که پیش او فرود آمد و هدی و راهنمونی و بشری للمؤمنین و شادمانه کردن گرویدگان را