بخش ۱۰۹ - ۳۴ - النوبة الاولى

قوله تعالی و لا تأکلوا أموالکم مال یکدیگر مخورید بینکم در میان خویش بالباطل بگزاف و بنا شایست و تدلوا بها إلی الحکام و آن را فرا دست حاکمان مگذارید برشوت لتأکلوا تا خورید بآن فریقا من أموال الناس چیزی از خواسته های مردمان بالإثم به بزه مندی و أنتم تعلمون و شما دانید که چه میکنید

یسیلونک ترا می پرسند عن الأهلة از نو ماهها قل بگوی هی مواقیت للناس آن هنگامهای ساخته و نهاده خدای است مردمان را و الحج و ساخت حج را و لیس البر و پارسایی و نیکی آن نیست بأن تأتوا البیوت من ظهورها که بخانه های خود از بام درآیید و لکن البر من اتقی لکن پارسایی پارسایی آن کس است که از خشم الله بپرهیزد و أتوا البیوت من أبوابها بخانه ها که آیید از در درآیید و اتقوا الله و از خشم و عذاب الله بپرهیزید لعلکم تفلحون تا مگر با نیکویی جاوید بمانید

و قاتلوا و کشتن کنید فی سبیل الله در راه خدای و در آشکارا کردن دین اسلام الذین یقاتلونکم بآن کسها که با شما جنگ میکنند در سبیل باطل و مه آوردن دین کژ و لا تعتدوا و اندازه در مگذارید و افزونی مجویید إن الله لا یحب المعتدین که الله دوست ندارد اندازه در گذارندگان را

و اقتلوهم و کشید ایشان را حیث ثقفتموهم هر جای که شان دریابید و أخرجوهم و ایشان را از مکه بیرون کنید من حیث أخرجوکم چنانک شما را از مکه بیرون کردند و الفتنة أشد من القتل و شرک آوردن ایشان سخت ترست به نزدیک خدا از کشتن شما ایشان را و لا تقاتلوهم و با ایشان کشتن مکنید عند المسجد الحرام به نزدیک مسجد حرام حتی یقاتلوکم فیه تا آن گه که با شما کشتن کنند همان جای فإن قاتلوکم ور پس آنجا با شما کشتن کنند فاقتلوهم همانجای کشید ایشان را کذلک جزاء الکافرین چنانست پاداش کافران به نزدیک خدای