بخش ۱۱۲ - ۳۵ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و أتموا الحج و العمرة لله تمام کنید حج و عمره خدای را فإن أحصرتم اگر شما را باز دارند به بیمی یا بیماریی فما استیسر برین باز داشته است چیزی آسان من الهدی از قربان و لا تحلقوا رؤسکم و موی سر خویش بمسترید حتی یبلغ الهدی تا آن وقت که قربان رسد محله بجای کشتن آن فمن کان منکم مریضا هر که از شما بیمار بود أو به أذی من رأسه یا در سر وی جمنده یا درد سر بود و خواهد که موی سترد ففدیة من صیام خویشتن از حرج باز خرد بسه روز روزه أو صدقة یا فرقی از طعام که بدرویشان دهد أو نسک یا ریختن خون گوسپندی فإذا أمنتم و چون ایمن شوید فمن تمتع بالعمرة هر که احرام گرفته بود عمره را إلی الحج و خواهد که حج را بعمره در آرد فما استیسر من الهدی تا گوسپندی بکشد فمن لم یجد هر که گوسپندی نیابد فصیام ثلاثة أیام تا سه روز روزه دارد فی الحج در آن روزها که حج میکند و سبعة إذا رجعتم و هفت روز پس آنک باز آیید تلک عشرة کاملة آن ده باشد تمام ذلک این شرع لمن لم یکن أهله حاضری المسجد الحرام نه مکیان اهل حرم راست و اتقوا الله و از خشم خدای بپرهیزید و اعلموا أن الله شدید العقاب و بدانید که الله در عقوبت سخت گیرست
الحج ساختن حج را و بر خود فریضه کردن را أشهر ماههایست معلومات شناخته و دانسته فمن فرض فیهن الحج هر که در آن ماهها باحرام گرفتن بر خویشتن حج فریضه کرد فلا رفث نه مباشرت کردن شاید و نه از آن گفتن و لا فسوق و نه از ناشایست هیچیز و لا جدال و نه با مسلمانان و با زینهاریان جنگ شاید فی الحج در حج کردن و ما تفعلوا من خیر و هر چه کنید از نیکی یعلمه الله میداند خدای آن را و تزودوا و زاد برگیرید فإن خیر الزاد التقوی و بهتر زاد آزرم داشتن است از من و پرهیزیدن از خشم من و اتقون و به پرهیزید از خشم من یا أولی الألباب ۱۹۷ ای خداوندان خردها