بخش ۱۲۴ - ۳۹ - النوبة الاولى

قوله تعالی یسیلونک ترا می پرسند ما ذا ینفقون که چه هزینه کنند قل بگوی ما أنفقتم من خیر هر چه نفقه کنید از مال فللوالدین بر پدر و مادر کنید و الأقربین و بر خویشاوندان و الیتامی و نارسیدان پدر مردگان و المساکین و درویشان و ابن السبیل و راه گذریان و مهمانان و ما تفعلوا من خیر و هر چه نفقه کنید از مال فإن الله به علیم خدای بآن دانا است

کتب علیکم واجب نبشته آمد بر شما القتال کشتن کردن با دشمنان دین و هو کره لکم و شما را آن دشوار آمد و عسی أن تکرهوا شییا و هو خیر لکم و مگر که دشوار آید شما را چیزی و آن بهتر بود شما را و عسی أن تحبوا شییا و هو شر لکم و مگر دوست دارید چیزی و آن بدتر بود شما را و الله یعلم و خدای داند که بخلق چه خواهد و ایشان را چه راند و ایشان را بهی در چه بود و أنتم لا تعلمون و شما ندانید

یسیلونک می پرسند ترا عن الشهر الحرام قتال فیه از ماه حرام و کشتن کردن در آن قل بگوی قتال فیه کبیر کشتن کردن در ماه حرام کاری بزرگ است و صد عن سبیل الله و باز داشتن است راه گذری را از راه بردن و حاج را از حج کردن و کفر به و کافر شدنست بآزرم ماه حرام و المسجد الحرام و کافر شدنست بحق مسجد حرام و إخراج أهله منه و بیرون کردن شما از مکه که اهل آن بودید و آن خانه شما بود أکبر عند الله آن مه است نزد خدای از آن مشرک که شما گشتید و الفتنة و آن که شما را فتنه میکردند و عذاب می کردند که از مسلمانی باز پس آیید و بمحمد کافر شید أکبر من القتل آن مه بود از کشتن که شما مشرکی کشتید و لا یزالون یقاتلونکم و همیشه با شما کشتن خواهند کرد هر گاه که دست یابند حتی یردوکم عن دینکم تا شما را از دین خود بر گردانند إن استطاعوا اگر توانند و من یرتدد منکم عن دینه و هر که بر گردد از شما از دین خویش فیمت و هو کافر و بمیرد و او کافر بود فأولیک حبطت أعمالهم ایشان آنند که حابط گشت و باطل و تباه کردارهای ایشان و از پاداش آن در ماندند فی الدنیا و الآخرة هم در این جهان و هم در آن جهان و أولیک أصحاب النار هم فیها خالدون و ایشانند آتشیان جاویدان در آن