بخش ۱۲۷ - ۴۰ - النوبة الاولى

قوله تعالی یسیلونک ترا می پرسند عن الخمر و المیسر از می و قمار قل بگوی فیهما إثم کبیر در می و قمار بزه بزرگ است و منافع للناس و مردمان را در آن منفعتهاست و إثمهما أکبر من نفعهما اما بزه مندی آن مهتر است از منفعت آن و یسیلونک و ترا می پرسند ما ذا ینفقون که چند نفقه کنیم قل العفو بگوی آنچه بسر آید از شما و ازیشان که داشت ایشان واجب است بر شما کذلک چنین هن یبین الله لکم الآیات پیدا میکند خدای شما را سخنان خویش و نشانهای مهربانی خویش

لعلکم تتفکرون تا مگر در اندیشید در آن منتها که وی را بر شماست

فی الدنیا و الآخرة در آن نیکویها که با شما کرد در این جهان و وعده دادن در آن جهان و یسیلونک و ترا می پرسند عن الیتامی از یتیمان و گرد مال ایشان گشتن قل بگوی إصلاح لهم خیر اگر مال ایشان را بصلاح آرید و بحسبت نگاه دارید و رایگان در آن تجارت کنید و خود را سود مجویید آن به است و إن تخالطوهم و اگر در ایشان آمیزید فإخوانکم علی حال برادران شمااند در دین و الله یعلم المفسد من المصلح و خدای باز داند تباه کار از نیکو کار در کار ایشان و لو شاء الله لأعنتکم و اگر خدای خواهد کاری دشوار ناتاوست بآن فرا سر شما نشانید إن الله عزیز حکیم که خدای توانا است بی همتای دانا

و لا تنکحوا المشرکات و بزنی مکنید زنان مشرکان را حتی یؤمن تا آن گه که بگروند و لأمة مؤمنة و کنیزکی گرویده خیر من مشرکة به از آزاد زنی ناگرویده و لو أعجبتکم و هر چند که شما را خوش آید آن زن مشرکه بصورت یا بمال یا به نسب و لا تنکحوا المشرکین و زن مسلمان بمرد مشرک مدهید حتی یؤمنوا تا آن گه که بگروند و لعبد مؤمن و بنده گرویده خیر من مشرک به از آزاد مردی ناگرویده و لو أعجبکم هر چند که شما را خوش آید از آن آزاد مشرک بصورت و مال و نسب أولیک یدعون إلی النار این مشرکان که با مؤمنان در صحبت آمیزند ایشان را با شرک میخوانند با آتش و الله یدعوا إلی الجنة و المغفرة و الله رهیکان خود را فرا بهشت می خواند و با آمرزش بإذنه بخواست و توفیق و فضل خویش و یبین آیاته للناس و پیدا میکند سخنان خویش و نشانهای مهربانی خویش لعلهم یتذکرون تا مگر ایشان پند پذیرند و حق دریابند