بخش ۱۴۲ - ۴۴ - النوبة الاولى

قوله تعالی حافظوا علی الصلوات بر استاد کنید و گوشوان باشید بر هنگام نمازها همه و الصلاة الوسطی و خاصه بر نماز میانین و قوموا لله قانتین و خدای را بپای ایستید بفرمانبرداری و پرستگاری فإن خفتم اگر ترسید از دشمن فرجالا أو رکبانا پیاده نماز میکنید یا سوار در روش و در جنگ فإذا أمنتم و آن گه که ایمن شوید فاذکروا الله نماز کنید خدای را کما علمکم هم چنان که در شما آموخت ما لم تکونوا تعلمون آنچه ندانستید

و الذین یتوفون منکم و ایشان که بمیرند از شما و یذرون أزواجا و زنان گذارند وصیة لأزواجهم وصیت کرد الله زنان ایشان را متاعا إلی الحول داشت ایشان را تا سر یک سال غیر إخراج که ایشان را هیچ از آن عدت و از آن جای عدت بیرون نیارند فإن خرجن چون سر سال باشد که بیرون آیند فلا جناح علیکم بر شما تنگی ء نیست که اولیاء ایشانید فی ما فعلن فی أنفسهن در آنچه ایشان کنند در تن خویش من معروف از زناشویی با هم سر خویش و الله عزیز حکیم و خدای توانای بی همتای داناست

و للمطلقات و زنان دست باز داشته راست متاع متعتی جز از کاوین خوش منشی ایشان را بالمعروف چیزی بچم به انصاف نه نفیس که رنج آید از آن بر مرد نه خسیس که ننگ آید زن را از آن حقا علی المتقین سزاست که خدای نهاد بر پرهیزگاران

کذلک چنین هن یبین الله لکم آیاته الله پیدا میکند شما را سخنان خویش لعلکم تعقلون تا مگر دریابید

أ لم تر إلی الذین خرجوا من دیارهم ندانسته اید قصه ایشان که از سراهای خود بیرون رفتند و هم ألوف و ایشان هزاران بودند فراوان حذر الموت بپرهیز از طاعون فقال لهم الله موتوا الله ایشان را گفت که بر جای بمیرید ثم أحیاهم پس ایشان را زنده کرد إن الله لذو فضل علی الناس الله با نیکوکاری و با نواخت است مردمان را و لکن أکثر الناس لا یشکرون ۲۴۲ لکن بیشتر مردم آزادی وی نمیکنند و چون سپاس داران وی را نمی پرستند