بخش ۱۴۴ - ۴۴ - النوبة الثالثة

قوله تعالی حافظوا علی الصلوات الآیة بزبان اشارت محافظت اندر نماز آنست که چون بنده بحضرت نماز در آید بهیبت درآید و چون بیرون شود بتعظیم بیرون شود و تا در نماز باشد به نعت ادب بود تن بر ظاهر خدمت داشته و دل در حقایق وصلت بسته و سر با روح مناجات آرام گرفته المصلی یناجی ربه بو بکر شبلی رحمة الله گفت اگر مرا مخیر کنند میان آنک در نماز شوم یا در بهشت شوم آن بهشت برین نماز اختیار نکنم که آن بهشت اگر چند ناز و نعمت است این نماز راز ولی نعمت است آن نزهت گاه آب و گل است و این تماشاگاه جان و دل است آن مرغ بریان است در روضه رضوان و ابن روح و ریحان در بستان جانان

تماشا را یکی بخرام در بستان آن جانان ببین در زیر پای خویش جان افشان آن جانان مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم از هیچ مقام آن نشان نداد که از نماز داد بآنچه گفت جعلت قرة عینی فی الصلاة

روشنایی چشم من از میان نواختها و نیکوییها مشغولی بوی است و راز داری با وی

اینک دل من تو در میانش بنگر

تا هست بجز تو هیچ مقصود دگر

مردی بود او را بو علی سیاه گفتندی یگانه عصر خویش بود هر گه کسی در پیش وی رفتی گفتی مردی ام فارغ شغلی ندارم روشنایی چشم من آنست که از مردان راه وی کسی را بینم یا با کسی حدیث وی میکنم