بخش ۱۴۵ - ۴۵ - النوبة الاولى

قوله تعالی من ذا الذی یقرض الله کیست آنک خدای را وامی دهد قرضا حسنا وامی نیکو فیضاعفه له تا وی را آن وام توی بر توی کند أضعافا کثیرة تویهای فراوان و الله یقبض و یبصط و الله میگیرد روزی بر کس کس تنگ می کند و میگشاید روزی بر کس کس فراخ میکند و إلیه ترجعون و با وی خواهند گردانید شما را

أ لم تر إلی الملإ دانسته نه ای و نرسید علم تو بآن گروه من بنی إسراییل از فرزندان یعقوب من بعد موسی از پس موسی إذ قالوا لنبی لهم که پیغامبری را گفتند از آن خویش ابعث لنا ملکا ما را پادشاهی انگیز از میان ما نقاتل فی سبیل الله تا با وی بغزا شویم و در راه خدا کشتن کنیم قال هل عسیتم گفت شما هیچ بر آنید إن کتب علیکم القتال اگر بر شما نویسند غزا کردن و شما را بآن فرمایند ألا تقاتلوا که جنگ نکنید و باز نشینید قالوا و ما لنا گفتند چیست و چه رسید ما را ألا نقاتل فی سبیل الله که کشتن نکنیم در سبیل خدا و از بهر او و قد أخرجنا من دیارنا و أبناینا و ما را بیرون کردند از سراهای ما و جدا کردند از پسران ما فلما کتب علیهم القتال چون بریشان نبشتند غزا کردن و ایشان را بآن فرمودند تولوا برگشتند از فرمان برداری إلا قلیلا منهم مگر اندکی ازیشان و الله علیم بالظالمین و الله داناست بستم کاران

و قال لهم نبیهم و گفت ایشان را پیغامبر ایشان إن الله قد بعث لکم طالوت ملکا الله شما را طالوت بپادشاهی برانگیخت قالوا أنی یکون له الملک علینا گفتند طالوت را بر ما ملک چون بود و نحن أحق بالملک منه و ما سزاوارتریم بملک ازو که او نه از سبط نبوت است نه از سبط ملک و لم یؤت سعة من المال و فراخی مال ندادند او را قال جواب داد پیغامبر ایشان را و گفت إن الله اصطفاه علیکم الله او را بر شما ملک را برگزید و زاده بسطة فی العلم و الجسم و وی را افزونی داد در دانش و در قد و بالا و الله یؤتی ملکه من یشاء و الله ملک خویش او را دهد که خود خواهد و الله واسع علیم و خدای فراخ توانست و دانا