بخش ۱۴۶ - ۴۵ - النوبة الثانیة

قوله تعالی من ذا الذی یقرض الله قرض نامی است هر کاری را که بنده کند که آن را جزا بود از اینجاست که امیة بن ابی الصلت گفت

لا تخلطن خبیثات بطیبة

و اخلع ثیابک منها و انج عریانا

کل امری سوف یجزی قرضه حسنا

او سییا و مدینا مثل ما دانا

نیکی و بدی هر دو را قرض خوانند از بهر آنک هر دو را پاداش است و آنچه در آیت گفت قرضا حسنا دلیل است که قرضی بود نیک و قرضی بود بد

روی عن سفیان قال لما نزل قوله تعالی من جاء بالحسنة فله عشر أمثالها قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم یا رب زد امتی فنزل قوله من ذا الذی یقرض الله قرضا حسنا فیضاعفه له أضعافا کثیرة

گفت اول از آسمان این آیت فرو آمد که من جاء بالحسنة فله عشر أمثالها هر نیکی که بنده کند ده چندان پاداش وی دهیم رسول خدا گفت یا رب بیفزای امت مرا پس این آیت فرو آمد من ذا الذی یقرض الله قرضا حسنا هر نیکی که بنده کند آن را اضعاف مضاعف گردانیم و او را بآن ثواب فراوان دهیم سدی گفت جایی که الله کثیر گوید و تضعیف کند اندازه آن جز الله نداند از عظیمی و فراوانی که بود همانست که گفت و یؤت من لدنه أجرا عظیما جای دیگر گفت إنما یوفی الصابرون أجرهم بغیر حساب