بخش ۱۵۱ - ۴۷ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی تلک الرسل آنک پیغامبران و فرستادگان فضلنا بعضهم علی بعض فضل دادیم و افزونی بعضی را ازیشان ور بعضی منهم من کلم الله هست ازیشان آن کس که الله با او سخن گفت و رفع بعضهم درجات و بعضی را ازیشان برداشت زبر دیگران بدرجها و آتینا عیسی ابن مریم البینات و دادیم عیسی مریم را روشنیها و معجزهای درست و أیدناه بروح القدس و نیرو دادیم وی را بجان پاک و لو شاء الله و اگر خواستی خدای ما اقتتل الذین من بعدهم مختلف نگشتند مردمان در دین خویش پس پیغامبران خویش من بعد ما جاءتهم البینات پس آنک بایشان آمد نشانهای روشن و معجزهای درست و لکن اختلفوا لکن مختلف شدند فمنهم من آمن ازیشان بود که بر ایمان بپایید و منهم من کفر و بود که کافر شد و لو شاء الله ما اقتتلوا و اگر خواستی الله پراکنده و مختلف و بسته راه نگشتندی و لکن الله یفعل ما یرید ۲۵۳ لکن الله آن کند که خود خواهد
یا أیها الذین آمنوا ای ایشان که بگرویدند أنفقوا نفقت کنید مما رزقناکم از آن چیز که شما را روزی دادیم من قبل أن یأتی یوم پیش از آنکه آید روزی لا بیع فیه که در آن روز خرید و فروخت نبود و لا خلة و لا شفاعة و نه دوستی و نه خواهش گری مگر بدستوری و الکافرون هم الظالمون ۲۵۴ و ظالمان فردا ایشان باشند که امروز کافرانند