بخش ۱۶۳ - ۵۱ - النوبة الاولى

قوله تعالی یا أیها الذین آمنوا ای ایشان که بگرویدند لا تبطلوا صدقاتکم تباه مکنید صدقه های خویش بالمن و الأذی بسپاس بر نهادن و رنج نمودن کالذی ینفق ماله چون کسی که نفقت میکند مال خویش ریاء الناس بر دیدار مردمان و لا یؤمن بالله و الیوم الآخر ناگرویده بخدای و بروز رستاخیز فمثله کمثل صفوان نمون وی همچون نمون سنگی خاره نرم علیه تراب که بر آن سنگ خاک خشک بود فأصابه وابل بآن رسید بارانی سخت فترکه صلدا آن را گذاشت تهی پاک لا یقدرون علی شی ء مما کسبوا که هیچیز نتوانند که از آن با دست آرند و الله لا یهدی القوم الکافرین ۲۶۴ و الله یاری ده گروه ناگرویدگان نیست

و مثل الذین ینفقون أموالهم و نمون ایشان که نفقت میکنند مالهای خویش ابتغاء مرضات الله در جستن خشنودی خدا و تثبیتا من أنفسهم و درواخ کردن نیت خویش در اخلاص و احتساب کمثل جنة راست برسان بستانی بربوة بر بالایی أصابها وابل بآن رسید بارانی قوی تمام فآتت أکلها ضعفین بداد بر خویش دو چندان که پیوسیدند از آن فإن لم یصبها وابل ار پس بآن نرسید باران قوی تیز فطل رسید بآن بارانی میانه هموار و الله بما تعملون بصیر ۲۶۵ و الله بآنچه شما میکنید بینا و داناست

أ یود أحدکم دوست دارد یکی از شما أن تکون له جنة که وی را رزی بود من نخیل و أعناب ازین خرما استان و انگورها تجری من تحتها الأنهار میرود زیر درختان آن جویها له فیها من کل الثمرات وی را در آن از همه میوه ها و أصابه الکبر و بوی رسید پیری و له ذریة ضعفاء و او را فرزندان خرد عاجز فأصابها إعصار ناگاه بآن رز وی رسد باد گرم فیه نار سمومی سوزنده در آن فاحترقت و بسوزد کذلک یبین الله لکم الآیات چنین هن پیدا میکند الله شما را نشانها و مثلها در سخنان خویش لعلکم تتفکرون ۲۶۶ تا مگر در اندیشید