بخش ۱۶۴ - ۵۱ - النوبة الثانیة

قوله تعالی یا أیها الذین آمنوا لا تبطلوا صدقاتکم بالمن و الأذی ای شما که مؤمنانید و گرویدگانید مواساة که با درویشان کنید از فرایض زکاة و تطوع صدقات و انواع بر و مکرمات نگرید تا من و اذی فرا پی آن ندارید و درویش را نرنجانید بآنک روی ترش کنید و پیشانی فراهم کشید و سخن با وی بعنف گویید و وی را بدان عطا کار فرمایید و بسبب درویشی خوار دارید و بچشم حقارت بوی نگرید که اگر چنین کنید عمل شما باطل شود و ثواب آن ضایع گردد

عایشه و ام سلمه را عادت بودی که چون درویش را چیزی فرستادندی گفتندی یاد گیر تا چه دعا کند تا هر دعایی بدعایی مکافات کنیم تا صدقه خالص بماند مکافات ناکرده بنگر که از درویش دعا روا نداشتند بدان احسان که کردند فضل از آنک بر وی منت نهادندی یا آذی نمودندی و گفته اند منت بر نهادن آنست که چون صدقه داد باز گوید که من با فلان نیکی کردم و او را بپای آوردم و شکستگی وی را جبر کردم و اذی نمودن آنست که احسان خود با درویش فاکسی گوید که درویش نخواهد که آن کس از حال وی خبر دارد و نام و ننگ وی داند

کالذی ینفق ماله ریاء الناس الآیة کابطال الذی ینفق ماله ریاء الناس و هو المنافق یعطی لیوم انه مؤمن میگوید شما که مؤمنان اید صدقات خویش بمن و اذی باطل مکنید چنانک آن منافق که ایمان بخدای و روز رستاخیز ندارد صدقات خود بریاء مردم باطل میکند و ریاء وی آنست که بمردم می نماید که وی مؤمن است بآن صدقه که میدهد پس رب العالمین این منافق را و آن منت بر نهنده را مثل زد گفت فمثله کمثل صفوان ای فمثل صدقته مثل صدقه ایشان راست مثل سنگی نرم است سخت که بر آن خاک خشک باشد و بارانی تیز بوی رسد چنانک از آن خاک بر سنگ هیچیز بنماند و نتوانند که از آن چیزی با دست آرند فردا در قیامت کردارهای ایشان همه باطل و نیست شود و نتوانند که از ثواب آن نفقه ایشان چیزی با دست آرند اینست که الله گفت لا یقدرون علی شی ء مما کسبوا همانست که جای دیگر گفت مثل الذین کفروا بربهم أعمالهم کرماد اشتدت به الریح فی یوم عاصف لا یقدرون مما کسبوا علی شی ء جای دیگر گفت و الذین کفروا أعمالهم کسراب بقیعة الآیة