بخش ۱۶۶ - ۵۲ - ‏النوبة الاولى

قوله تعالی لیس علیک هداهم بر تو نیست راه نمودن ایشان و لکن الله یهدی من یشاء لکن خدای راه نماید او را که خواهد و ما تنفقوا من خیر و هر چه نفقت کنید از مال فلأنفسکم آن خود را میکنید و ما تنفقون إلا ابتغاء وجه الله و نفقت مکنید مگر خواستن وجه خدای را و ما تنفقوا من خیر یوف إلیکم و هر چه نفقت کنید از مال پاداش آن بتمامی بشما رسانند و أنتم لا تظلمون ۲۷۲ و از آن چیزی کاسته و باز گرفته نماند از شما

للفقراء درویشانراست آن صدقات و زکاة الذین أحصروا فی سبیل الله آن درویشان که از خان و مان و فرزندان خود بازداشته مانده اند در سبیل خدا لا یستطیعون ضربا فی الأرض نمی توانند بازرگانی را و روزی جستن را در زمین رفتن یحسبهم الجاهل أغنیاء کسی که ایشان را نشناسد پندارد که ایشان بی نیازانند من التعفف از آنک نیاز پیدا نکنند و از مردمان چیزی نخواهند تعرفهم بسیماهم که درنگری بایشان بشناسی ایشان را بنشان و آسای ایشان لا یسیلون الناس إلحافا از مردمان چیزی نخواهند بالحاح و ما تنفقوا من خیر و آنچه نفقت کنید از مال فإن الله به علیم ۲۷۳ خدای بآن داناست

الذین ینفقون أموالهم ایشان که نفقت میکنند مالهای خویش باللیل و النهار بشب و بروز سرا و علانیة پنهان و آشکارا فلهم أجرهم عند ربهم ایشانراست مزد ایشان بنزدیک خداوند ایشان و لا خوف علیهم و لا هم یحزنون ۲۷۴ و بیم نیست بر ایشان فردا و نه اندوهگن باشند