۱۳ - النوبة الثالثة

قوله تعالی یا أهل الکتاب لم تحاجون فی إبراهیم الآیة از روی حقیقت این آیت اشارتست بلطف خدای با بندگان و پسندیدن طاعت ایشان و جزاء آن دادن به اضعاف کردار ایشان خلیل الله ع که در راه توحید منزل داشت و در حقیقت تفرید هر چیز جز الله بگذاشت و همه درباخت مال بمهمان داد و فرزند بقربان داد و خود را بنیران رب العالمین آن از وی بپسندید و حکایت کرد از وی و گفت فإنهم عدو لی إلا رب العالمین ابراهیم ع آنست که هر چه دون ماست همه را بدشمن گرفت و دوستی ما بر همه اختیار کرد بزبان حال گوید

امروز که ماه من مرا مهمان است

بخشیدن جان و دل مرا پیمانست

دل را خطری نیست سخن در جانست

جان افشانم که روز جان افشانست

لا جرم رب العزة نقاب ضنت بر روی خلت وی فرو گذاشت و حجاب غیرت در میان وی و خلق نگه داشت همه در دعوی کردند که وی ماراست رب العزت گفت نی که او خدا راست و اتخذ الله إبراهیم خلیلا جهودان و ترسایان و مشرکان هر کسی در وی دعوی کردند رب العزت او را از همه بری کرد و بخود قریب کرد

ما کان إبراهیم یهودیا و لا نصرانیا و لکن کان حنیفا مسلما نظیر این قصه سلمان است بروز خندق هر کس درو دعوی کردند مهاجران گفتند از ماست انصار گفتند از ماست مصطفی ص گفت نه آن و نه این بلکه از ماست سلمان منا اهل البیت