۲۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی و لقد نصرکم الله ببدر بدرستی که خدای شما را نصرت کرد در غزو بدر و أنتم أذلة و شما در چشم دشمن سست و خوار بودید از ناساختگی فاتقوا الله بپرهیزید از بد اندیشی در خدای و گله کردن از وی لعلکم تشکرون ۱۲۳ تا از سپاسداران بید

إذ تقول للمؤمنین یاد داری که میگفتی مؤمنان را أ لن یکفیکم شما را پسنده نبود أن یمدکم ربکم که مدد دهد شما را خداوند شما بثلاثة آلاف من الملایکة بسه هزار از فریشتگان منزلین ۱۲۴ فرو فرستاده از آسمان

بلی آری چنین کنم إن تصبروا و تتقوا اگر شکیبایی کنید و از بد دلی و گریختن از پیش دشمن بپرهیزید و یأتوکم من فورهم هذا و دشمن بشما آیند ازین آهنگ و خشم که دارند این هن یمددکم ربکم مدد دهد شما را خداوند شما بخمسة آلاف من الملایکة بپنج هزار از فریشتگان مسومین ۱۲۵ خویشتن را نشان جنگ بر کرده

و ما جعله الله و نکرد خدای آن را به ارسال إلا بشری لکم مگر شادی شما را و لتطمین قلوبکم به و تا آرام گیرد بآن دلهای شما و ما النصر إلا من عند الله و نبود آن نصرت مگر از نزدیک خدای العزیز الحکیم ۱۲۶ آن توانای دانا

لیقطع طرفا تا گوشه ای ببرد و جوقی کم کند من الذین کفروا از ایشان که کافر شدند أو یکبتهم یا ایشان را بهزیمت نمودن و کم آوردن بر روی افکند فینقلبوا خایبین ۱۲۷ تا برگردند از آنچه پیوسیدند نومید