۲۶ - النوبة الاولى

قوله تعالی سنلقی آری می درافکنیم فی قلوب الذین کفروا در دلهای ناگرویدگان الرعب بیم و ترس بما أشرکوا بالله بآنچه انباز گرفتند با خدای ما لم ینزل به سلطانا چیزی که الله آن را از آسمان حجتی نفرستاد و مأواهم النار و بازگشتگاه ایشان فردا آتش است و بیس مثوی الظالمین ۱۵۱ و آن بد بودن گاهی است کافران را

و لقد صدقکم الله وعده راست گفت خدای با شما و راست کرد وعده خویش که داده بود إذ تحسونهم بإذنه آن گه که شما ایشان را میکشتید بخواست وی حتی إذا فشلتم تا آن گه که بد دل شدید و تنازعتم فی الأمر و با یکدیگر مخالف شدید و بر آویختید و عصیتم و در رسول من نافرمان شدید و سرکشیدید من بعد ما أراکم ما تحبون پس آنکه با شما نمود الله آنچه دوست میداشتید منکم من یرید الدنیا کس هست از شما که این جهان می خواهد و منکم من یرید الآخرة و کس هست از شما که آن جهان می خواهد ثم صرفکم عنهم پس شما را از کافران برگردانید لیبتلیکم تا شما را بیازماید بآن محنت که افتاد و لقد عفا عنکم و درگذاشت از شما آنچه کردید و الله ذو فضل علی المؤمنین ۱۵۲ و الله با فضل است بر مؤمنان

إذ تصعدون که بالا میگرفتید و لا تلوون علی أحد و باز ننگرستید با کس و الرسول یدعوکم و پیغامبر شما را میخواند فی أخراکم از پس شما فأثابکم شما را الله پاداش داد بآن نافرمانی که کرده بودید و دنیا که جسته بودید غما بغم غمی در غمی پیوسته لکیلا تحزنوا تا مگر باز اندوهگن نبید علی ما فاتکم بر آنچه از شما درگذرد از دنیا و لا ما أصابکم و نه بر آنچه بشما رسد از رنج و الله خبیر بما تعملون ۱۵۳ و الله آگاه است بآنچه میکنید