۲۷ - النوبة الاولى

قوله تعالی یا أیها الذین آمنوا ای ایشان که بگرویدند لا تکونوا کالذین کفروا چون ایشان مبید که کافر شدند و قالوا لإخوانهم و قومی را گفتند از برادران و دوستان خویش إذا ضربوا فی الأرض آن گه که بسفر شدند از بهر تجارت و در آن سفر بمردند أو کانوا غزی یا بغزا شدند و در آن غزا کشته شدند لو کانوا عندنا اگر بنزدیک ما بودندی و بنشدندی ما ماتوا در سفر نمردندی و ما قتلوا و در غزا کشته نشدندی لیجعل الله تا کند خدای ذلک آن سفر و غزای ایشان بسخن ایشان حسرة فی قلوبهم در بغی و حسرتی در دلهای کسان آن مردگان و کشتگان و الله یحیی و یمیت و الله است که می زنده کند و می میراند و الله بما تعملون بصیر ۱۵۶ و خدای بآنچه شما می کنید بیناست و دانا

و لین قتلتم فی سبیل الله و اگر کشتند شما را در راه خدا أو متم یا بمیرید لمغفرة من الله و رحمة آمرزشی از خدا و رحمتی که بشما رسد و شما بآن رسید خیر مما یجمعون ۱۵۷ به است از آنچه شما می گرد کنید درین جهان

و لین متم أو قتلتم و اگر بمیرید یا بکشند شما را لإلی الله تحشرون ۱۵۸ با خدای می انگیزانند شما را

فبما رحمة من الله بنهمار بخشایشی از خدای لنت لهم چنین نرم بودی و خوشخوی امت را و لو کنت فظا و اگر تو درشت بودی غلیظ القلب ستبر دل بی رحمت لانفضوا من حولک باز پراکندندی از گرد بر گرد تو و حلقه صحبت تو شکسته گشتی فاعف عنهم فرا گذار ازیشان و استغفر لهم و آمرزش خواه ایشان را و شاورهم فی الأمر و با ایشان باز گوی در کاری که پیش آید فإذا عزمت آن گه که عزم کردی و بر آهنگ کار خاستی فتوکل علی الله پشت بخدای باز کن إن الله یحب المتوکلین ۱۵۹ که خدای دوست دارد کار بوی سپارندگان و پشت باو بازکنندگان