۳۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی إن فی خلق السماوات و الأرض در آفرینش آسمانها و زمین و اختلاف اللیل و النهار و آمد و شد شب و روز لآیات نشانهایی است لأولی الألباب ۱۹۰ خردمندان و زیرکان را

الذین یذکرون الله ایشان که یاد میکنند خدای را قیاما ایستادگان و قعودا نشستگان و علی جنوبهم و بر پهلوهای خویش خفتگان و یتفکرون و می اندیشند فی خلق السماوات و الأرض در آفرینش آسمان و زمین که مینگرند در آن ربنا خداوند ما ما خلقت هذا باطلا این بگزاف و باطل نیافریدی سبحانک پاکی و بی عیبی ترا فقنا پس بازدار از ما عذاب النار ۱۹۱ عذاب آتش

ربنا خداوند ما إنک من تدخل النار تو هر که را در آتش کردی فقد أخزیته وی را رسوا کردی و ما للظالمین و نیست ستمکاران را من أنصار ۱۹۲ از یارانی هیچ کس

ربنا خداوند ما إننا سمعنا ما شنیدیم منادیا آواز دهنده ای ینادی للإیمان که آواز میداد استوار گرفتن و گرویدن را أن آمنوا بربکم

که استوار گیرید و بگروید فآمنا استوار گرفتیم و بگرویدیم ربنا خداوند ما فاغفر لنا ذنوبنا پس بیامرز ما را گناهان ما و کفر عنا سییاتنا و ناپیدا کن از ما بدیهای ما و توفنا مع الأبرار ۱۹۳ و بمیران ما را با نیکان ربنا خداوند ما و آتنا ما وعدتنا ما را ده آنچه ما را وعده داده ای علی رسلک بر زبانهای فرستادگان خویش و لا تخزنا یوم القیامة و ما را رسوا مکن روز رستاخیز إنک لا تخلف المیعاد ۱۹۴ بدرستی که تو وعده خویش بنگردانی و خلاف نکنی