۱۳ - النوبة الاولى

قوله تعالی یا أیها الذین آمنوا ای ایشان که بگرویدند خذوا حذرکم پرهیز خود گیرید فانفروا بیرون روید بنفیر ثبات جوک جوک أو انفروا جمیعا ۷۱ یا بیرون روید بهم

و إن منکم و از شما کس است لمن لیبطین که می مردمان را گران کند در کار غزا و ایشان را باز پس مینشاند فإن أصابتکم مصیبة ار چنان بود که در غزا بشما مصیبتی رسد قال گوید قد أنعم الله علی خدای نیکویی کرد با من إذ لم أکن معهم شهیدا ۷۲ که با ایشان حاضر نبودم در روز مصیبت

و لین أصابکم فضل من الله و گر چنان بود که بشما رسد فضلی از الله در نصرت فتحی یا غنیمتی لیقولن وی میگوید کأن لم تکن بینکم و بینه مودة چنان که گویی میان شما و میان وی هیچ دوستی نبود یا لیتنی کنت معهم کاشکی که من با ایشان بودمی فأفوز فوزا عظیما ۷۳ تا پیروز آمدمی پیروزی بزرگوار و بکام خویش رسیدمی

فلیقاتل فی سبیل الله ایدون بادا که کشتن کناد و باز کوشا با دشمنان خدای الذین یشرون ایشان که میفروشند الحیاة الدنیا بالآخرة زندگانی این جهان بآن جهان و من یقاتل فی سبیل الله و هر که کشتن کند در راه خدا با دشمنان خدا فیقتل تا او را بکشند أو یغلب یا وی پیروز آید و دست یابد فسوف نؤتیه آری دهیم ما او را أجرا عظیما ۷۴ مزدی بزرگوار

و ما لکم لا تقاتلون فی سبیل الله چیست و چه رسید شما را که جهاد نکنید از بهر خدا و المستضعفین و از بهر آن بیچاره گرفتگان که در دست مشرکان مکه اند من الرجال و النساء و الولدان از مردان و از زنان و از کودکان الذین یقولون ایشان که میگویند ربنا خداوند ما أخرجنا بیرون آر ما را من هذه القریة ازین شهر الظالم أهلها که اهل آن همه کافراند و اجعل لنا من لدنک ولیا و از نزدیک خویش ما را دسترسی ساز و اجعل لنا من لدنک نصیرا ۷۵ و از نزدیک خویش ما را یاری ساز