۱۶ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و إذا حییتم و هر گه که شما را بنوازند بتحیة بنواختی فحیوا باز نوازید آن نوازنده را بأحسن منها بنواختی نیکوتر از آن أو ردوها یا آن نواخت او را راست هم چنان باز دهید إن الله کان علی کل شی ء حسیبا ۸۶ الله بر همه چیز گوشوان است و هر کاری را بسنده
الله لا إله إلا هو الله آنست که خدایی نیست مگر او لیجمعنکم شما را فراهم میآرد إلی یوم القیامة تا بروز رستاخیز لا ریب فیه هیچ شک نیست در آن و من أصدق من الله حدیثا ۸۷ و آن کیست راست سخن تر از خدای
فما لکم چه بود شما را و چه رسد فی المنافقین در کار منافقان فیتین که دو گروه اید و الله أرکسهم و خدای ایشان را با همان کفر افکنده است بما کسبوا بآنچه می برزند و میکنند از بد أ تریدون أن تهدوا میخواهید که راه نمایید من أضل الله آن کس را که الله گمراه کرد او را و من یضلل الله و هر که الله او را گمراه کرد فلن تجد له سبیلا ۸۸ وی را نه چاره یابی و نه راه
ودوا دوست میدارند این منافقان لو تکفرون اگر شما کافر شوید در نهان کما کفروا چنان که ایشان کافر شدند فتکونون سواء تا شما با ایشان یکسان بید فلا تتخذوا منهم أولیاء شما که مؤمنان اید از ایشان دوستان مگیرید حتی یهاجروا فی سبیل الله تا هجرت کنند با رسول خدا فإن تولوا اگر برگردند فخذوهم گیرید ایشان را و اقتلوهم حیث وجدتموهم و بکشید ایشان را هر جا که یابید ایشان را و لا تتخذوا منهم ولیا و لا نصیرا ۸۹ و از ایشان نه دوست گیرید و نه یار