۱۹ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی فإذا قضیتم الصلاة چون در بیم نماز خوف بگزارید فاذکروا الله خدای را یاد میکنید قیاما در بر پای و قعودا و نشسته و علی جنوبکم و بر پهلو فإذا اطمأننتم چون آمن گشتید و آرام یافتید فأقیموا الصلاة نماز بهنگام بپای دارید إن الصلاة کانت علی المؤمنین که نماز بر مؤمنان کتابا موقوتا ۱۰۳ نبشته ایست واجب بهنگام
و لا تهنوا و سست مگردید و فرو مایستید فی ابتغاء القوم در جنگ جستن با دشمنان من إن تکونوا تألمون اگر شما از زخم می درد یابید فإنهم یألمون کما تألمون ایشان هم درد یابند چنان که شما می درد یابید و ترجون من الله و شما از خدا آنچه امید دارید یاوید ما لا یرجون و ایشان آن نیابند و کان الله علیما حکیما ۱۰۴ خدای دانای است راست دان همیشه ای
إنا أنزلنا إلیک الکتاب ما این نامه بتو فرو فرستادیم بالحق براستی و درستی لتحکم بین الناس تا داوری کنی میان مردمان بما أراک الله بآنچه خدای نمود ترا و لا تکن للخاینین خصیما ۱۰۵ و نگر که کژان را داوری دار نباشی
و استغفر الله و آمرزش خواه از خدای إن الله کان غفورا رحیما ۱۰۶ که خدای آمرزگار است مهربان همیشه ای
و لا تجادل و داوری مدار عن الذین یختانون أنفسهم ایشان را که خیانت میکنند در خویشتن إن الله لا یحب که خدای دوست ندارد من کان خوانا أثیما ۱۰۷ آن را که کژ کار بود بزه مندیستخفون من الناس پنهان میدارند از مردمان و لا یستخفون من الله و پنهان نمیدارند از خدای و هو معهم و او با ایشانست إذ یبیتون آن گه که شب بسر میبرند ما لا یرضی من القول بآنچه خدای نپسندد از سخن و کان الله بما یعملون محیطا ۱۰۸ و خدای بآنچه ایشان میکنند دانا است