۱۲ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و إذا سمعوا و چون شنوند ما أنزل إلی الرسول آنچه برسول فرو فرستادند تری أعینهم تو بینی چشمهای ایشان تفیض که آب می ریزد من الدمع از اشک مما عرفوا من الحق از آنچه بشناختند از حق یقولون همی گویند ربنا خداوند ما آمنا ما بگرویدیم فاکتبنا مع الشاهدین ۸۳ ما را در گواهان خویش نویس و ما لنا و چه رسید ما را لا نؤمن بالله که بنگرویم بخدای و ما جاءنا من الحق و بآنچه بما آمد از راستی و نطمع و امید میداریم أن یدخلنا ربنا که در آرد ما را خداوند ما مع القوم الصالحین ۸۴ با گروه نیکان
فأثابهم الله بایشان داد خدای بما قالوا بآنچه گفتند جنات بهشتهایی تجری من تحتها الأنهار میرود زیر درختان آن جویهای روان خالدین فیها جاویدان در آن و ذلک جزاء المحسنین ۸۵ و آنست پاداش نیکوکاران
و الذین کفروا و ایشان که بپاییدند بر کفر خود و کذبوا بآیاتنا و دروغ زن گرفتند رساننده سخنان ما أولیک أصحاب الجحیم ۸۶ ایشان اند دوزخیان و کسان آتش
یا أیها الذین آمنوا ای ایشان که بگرویدند لا تحرموا حرام مکنید طیبات ما أحل الله لکم این پاکها که الله شما را حلال کرد و لا تعتدوا و از اندازه در مگذارید إن الله لا یحب المعتدین ۷۸ که الله دوست ندارد از اندازه در گذرندگان
و کلوا و میخورید مما رزقکم الله از آنچه الله شما را روزی کرد حلالا طیبا گشاده پاک و اتقوا الله و پرهیزید از خشم و عذاب خدای الذی أنتم به مؤمنون ۸۸ آن خدای که باو گرویده اید