۱۵ - النوبة الثالثة

قوله تعالی یوم یجمع الله الرسل الایة صفت روز رستاخیز است و نشان فزع اکبر آن روز که صبح قیامت بدمد و سراپرده عزت بصحراء قهاری بیرون آرند و بساط عظمت و جلال بگسترانند این هفت آسمان علوی که بر هواء لطیف بی عمادی بر یکدیگر بداشته و بقدرت نگه داشته ترکیب آن فرو گشایند همه بر هم زنند و بر هم شکنند که میگوید جل جلاله إذا السماء انشقت و این هفت فرش مطبق را توقیع تبدل الأرض غیر الأرض برکشند و ذره ذره از یکدیگر برفشانند و بباد بی نیازی بردهند که میگوید دکت الأرض دکا دکا و این خورشید روان که چراغ جهانست و دلیل زمان و مکان است بسان مهجوران حضرت رویش سیاه کنند در پیچند و بکتم عدم باز برند که میگوید إذا الشمس کورت و این نجوم ثواقب را و کواکب زهرا را همی بیک بار بر صورت برگ درخت بوقت خریف فرو بارانند و در خاک مذلت بغلطانند که میگوید و إذا النجوم انکدرت

فرمان آید که ای دوزخ آشفته برگستوان سیاست بر افکن بعرصات حاضر شو که دیر است تا این وعده داده ایم که و برزت الجحیم لمن یری ای فرادیس اعلی طیلسان نعمت برافکن و در موقف کمر انقیاد بر میان بند که دوستان منتظرند از راه دور دراز آمده اند میخواهیم که راه بایشان کوتاه کنیم أزلفت الجنة للمتقین غیر بعید ای جبرییل تو حاجب باش ای میکاییل تو چاوش حضرت باش