۸ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و عنده مفاتح الغیب و بنزدیک اوست گنجهای غیب لا یعلمها إلا هو نداند آن را مگر او و یعلم ما فی البر و البحر و میداند هر چه در خشک است و هر چه در آب و ما تسقط من ورقة و بنیوفتد برگی از شاخی إلا یعلمها مگر میداند آن را و لا حبة فی ظلمات الأرض و نه تخمی در تاریکیهای زمین او کنده یا افتاده که رست یا نرست و لا رطب و لا یابس و نه هیچ تری و نه هیچ خشکی إلا فی کتاب مبین ۵۹ مگر در نامه ای پیدا و پیدا کننده
و هو الذی یتوفاکم باللیل و اوست که شما را می میراند بشب و یعلم ما جرحتم بالنهار و میداند آنچه میکردید بروز ثم یبعثکم فیه آن گه شما را از آن خواب می برانگیزاند در دانش خویش لیقضی أجل مسمی تا آنکه نامزد کرده شما را سپرده آید و حق عمر شما بشما گزارده آید ثم إلیه مرجعکم آن گه با وی است بازگشت شما ثم ینبیکم بما کنتم تعملون ۶۰ و پس خبر کند شما را بکرد شما که می کردید
و هو القاهر و اوست فرو شکننده و کم آورنده فوق عباده زبر رهیگان خویش و یرسل علیکم حفظة و می فرو فرستد بر شما نگهبانان حتی إذا جاء أحدکم الموت تا آن گه که بهر یکی از شما آید مرگی توفته رسلنا بمیراند او را فرستادگان ما و هم لا یفرطون ۶۱ و ایشان نگذارند که وی نفس زند بیش از اندازه