۱۵ - النوبة الثالثة

قوله تعالی و ذروا ظاهر الإثم و باطنه بدان که رب العزة جل جلاله و تقدست اسماؤه و تعالت صفاته و توالت آلاؤه و نعماؤه بجلال قدرت و کمال عزت خلق را بیافرید و بلطافت صنعت و نظر حکمت و کرم بی نهایت ایشان را تربیت کرد و نعمتهای بی نهایت هم از روی ظاهرهم از روی باطن بر ایشان تمام کرد گفت و أسبغ علیکم نعمه ظاهرة و باطنة آن گه از بنده شکر نعمت درخواست گفت و اشکروا نعمت الله إن کنتم إیاه تعبدون اگر شرط بندگی می نمایید شکر نعمت بجای آرید و نعمت خداوند خویش را در مخالفت او نه در ظاهر نه در باطن بکار مدارید اینست که گفت جل جلاله و ذروا ظاهر الإثم و باطنه چنان که نعمت دو قسم نهاد ظاهر و باطن مخالفت را دو قسم نهاد ظاهر و باطن نعمت ظاهر کما خلق است و نعمت باطن جمال خلق همچنین در مقابله آن اثم ظاهر مخالفت است که در جوارح ظاهر رود و اثم باطن دوست داشتن معصیت است که در دل رود اینست که سهل تستری گفت در معنی آیت اترکوا المعاصی بالجوارح و حبها بالقلوب و گفته اند اثم ظاهر طلب دنیا است و اثم باطن طلب بهشت هر چند که طلب بهشت بر لسان علم معصیت نیست اما در طریق جوانمردان و ذوق عارفان طلب بهشت طلب نعمت است و در طلب نعمت باز ماندن است از راز ولی نعمت و ناز حضرت و هر چه ترا از راز و نیاز باز دارد ایشان شرک شمرند و معصیت دانند اگر چه در حق قومی طاعت و عبادت بود و فی معناه انشدوا بهر چه از راه باز افتی چه کفر آن حرف و چه ایمان بهر چه از دوست وا مانی چه زشت آن نقش و چه زیبا