۱۹ - النوبة الاولى

قوله تعالی من جاء بالحسنة هر که نیکی آرد فله عشر أمثالها او را است فردا ده چندان و من جاء بالسییة و هر که بدی آرد فلا یجزی إلا مثلها پاداش ندهند او را مگر هم چندان و هم لا یظلمون ۱۶۰ و بر هر دو از ما ستم نیاید

قل گوی یا محمد إننی هدانی ربی من آنم که راه نمود مرا خداوند من إلی صراط مستقیم بر راه راست دینا قیما دینی پاینده راست ملة إبراهیم کیش ابراهیم حنیفا آن موحد مخلص پاک و ما کان من المشرکین ۱۶۱ و ابراهیم از انباز گیرندگان نبود با خدای

قل إن صلاتی گوی نماز من و نسکی و سجود من و قربان من و محیای و مماتی و زندگانی من و مرگی من لله خدای را است رب العالمین ۱۶۲ خداوند جهانیان

لا شریک له با وی انباز نیست و بذلک أمرت و بدین فرمودند مرا و أنا أول المسلمین ۱۶۳ و من اول مسلمانم که گردن نهاد وی را

قل أ غیر الله أبغی ربا گوی جز از الله خداوندی جویم و هو رب کل شی ء و او خداوند همه چیزی است و لا تکسب کل نفس إلا علیها و هیچ کس چیزی نکند مگر بر خویشتن و لا تزر وازرة و بر ندارد هیچ بردارنده ای وزر أخری کرد بد تنی دیگر ثم إلی ربکم مرجعکم آن گه با خدای است بازگشت شما فینبیکم تا خبر کند شما را بما کنتم فیه تختلفون ۱۶۴ بآنچه در آن بودید از اختلاف و جذاجذ که میگفتید

و هو الذی جعلکم خلایف الأرض او آنست که شما را کرد خلیفتان زمین و رفع بعضکم فوق بعض درجات و برداشت شما را زیر یکدیگر بپایها افزونی لیبلوکم آن را تا بیازماید شما را فی ما آتاکم در آنچه شما را داد سپاس دار یابد یا ناسپاس إن ربک سریع العقاب که خداوند تو ناسپاسان را زود گیر است و إنه لغفور رحیم ۱۶۵ و سپاس داران را آمرزگار و بخشاینده