۱ - النوبة الثانیة

روی ابی بن کعب قال قال النبی ص من قرأ سورة الاعراف جعل الله بینه و بین ابلیس سترا و کان آدم له شفیعا یوم القیامة

این سورة الاعراف بعدد کوفیان دویست و شش آیت است و سه هزار و هشتصد و بیست و پنج کلمه و سیزده هزار و هشتصد و هفتاد و هفت حرف جمله بمکه فرو آمد بروایت جویبر از ضحاک مقاتل گفت مگر پنج آیت که در مدنیات شمرند و سیلهم عن القریة تا بآخر پنج آیت گفت این پنج آیت به مدینه فرو آمد باقی همه به مکه فرو آمد

و درین سورة منسوخ نیست مگر یک آیت و هی قوله تعالی خذ العفو و أمر بالعرف گفته اند که اول این آیت منسوخ است و میانه آیت محکم و آخر آیت منسوخ اول گفت خذ العفو یعنی الفضل من اموالهم و این آن بود که در ابتداء اسلام کسی که صاحب مال بود هزار درم از بهر خویش بنهادی یا ثلث مال و باقی بصدقه دادی و اگر صاحب ضیاع و زرع بودی یک ساله نفقه خود و عیال بنهادی و باقی بصدقه دادی اگر پیشه ور بودی قوت یک روزه بنهادی و باقی بصدقه دادی پس زکاة فرض آن را منسوخ کرد و میانه آیت و أمر بالعرف یعنی بالمعروف این محکم است و أعرض عن الجاهلین منسوخ است بآیت سیف

المص نامی است از نامهای قرآن بقول حسن آن گه گفت کتاب أنزل إلیک تا معلوم شود که نام قرآن است میگوید قرآن نامه ای است فرو فرستاده بتو ابن عباس گفت انا الله الصادق بروایتی دیگر هم از وی انا الله افصل زید بن علی گفت انا الله الفاصل عکرمه گفت انا الله اعلم و أصدق عطاء بن ابی رباح گفت ثنایی است که الله بر خویشتن کرد بسزای خویش و بقدر خویش ابن عباس گفت سوگند است که الله یاد کرد بنام خویش و صفت خویش قومی گفتند معنی این همانست که گفت أ لم نشرح لک صدرک و شرح این کلمات در صدر سورة البقره مستوفی رفت