۵ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و الذین آمنوا و عملوا الصالحات و ایشان که بگرویدند و نیکیها کردند لا نکلف نفسا إلا وسعها بر کس ننهیم مگر توان او أولیک أصحاب الجنة ایشانند که بهشتیان اند هم فیها خالدون ۴۲ جاویدی جاویدان در آنو نزعنا و بیرون کشیدیم ما فی صدورهم آنچه در دلهای ایشان بود من غل از ناراستی با یکدیگر و ناحق شناسی تجری من تحتهم الأنهار میرود زیر ایشان در بهشت جویهای روان و قالوا الحمد لله و سخن ایشان در بهشت آنست که گویند حمد و ستایش نیکو خدای را الذی هدانا لهذا او که راه نمود ما را باین جای و باین کار و باین روز و ما کنا لنهتدی و نه آنیم ما که باین روز و باین جای راه خواستیم دانست و توانست لو لا أن هدانا الله اگر نه آن بودی که راه نمود الله ما را لقد جاءت رسل ربنا بالحق فرستادگان خداوند ما براستی بما آمده بودند و نودوا و آواز دهند ایشان را أن تلکم الجنة که آنک این بهشت أورثتموها آن را بشما میراث دادند بما کنتم تعملون ۴۳ بآن کردارهای نیکو که میکردید
و نادی أصحاب الجنة أصحاب النار و آواز دهند اهل بهشت اهل آتش را أن قد وجدنا ما وعدنا ربنا حقا که آنچه خداوند ما ما را وعده کرده بود راست یافتیم فهل وجدتم ما وعد ربکم حقا آنچه شما را بآن می تهدید کرد و وعده داد راست یافتید قالوا نعم جواب دهند که آری یافتیم فأذن مؤذن بینهم تا درین سخن باشند آواز دهد آواز دهنده ای ببانگ بلند از میان ایشان أن لعنة الله علی الظالمین ۴۴ که لعنت خدا و راندن وی بر آن ستمکاران بر خود