۱۹ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی هو الذی خلقکم من نفس واحدة الله او است که بیافرید شما را از یک تن و جعل منها زوجها و آن یک تن را جفت آفرید هم از وی لیسکن إلیها آن را تا آرام گیرد با او فلما تغشاها چون بآن زن رسید آدم حملت حملا خفیفا برگرفت آن زن باری سبک فمرت به برفت آن زن با آن آب فلما أثقلت چون آن زن گران شد دعوا الله ربهما خواندند خداوند خویش را و گفتند لین آتیتنا صالحا اگر ما را فرزندی دهی راست لنکونن من الشاکرین ۱۸۹ ناچار از سپاسداران باشیم
فلما آتاهما صالحا چون الله ایشان را آن فرزند بداد پاک صورت راست اندام جعلا له شرکاء وی را انباز نهادند فیما آتاهما در آن فرزند که الله ایشان را داده بود فتعالی الله عما یشرکون ۱۹۰ خدای برتر و پاک تر از آن است که آن انباز که ایشان میگویند در وی رسد
أ یشرکون انبازان میگیرند با خدای ما لا یخلق شییا آنکه هیچ چیز نیافریند و هم یخلقون ۱۹۱ و آن انبازان خود آفریدگان اند
و لا یستطیعون لهم نصرا و آن پرستیدگان ایشان نتوانند که ایشان را یاری کنند و لا أنفسهم ینصرون ۱۹۳ و نتوانند که خویشتن را یاری دهند
و إن تدعوهم إلی الهدی و اگر این انبازگیران را با راه راست خوانید لا یتبعوکم از پی شما نیایند سواء علیکم یکسان است بر شما أ دعوتموهم که خوانید ایشان را أم أنتم صامتون ۱۹۳ یا خاموش باشید