۲۰ - النوبة الثالثة

رشیدالدین میبدی

۷- سورة الاعراف‏

قوله تعالی خذ العفو فرمان آمد از خداوند کریم مهربان بار خدای همه بار خدایان کریم و لطیف در نام و در نشان بمحمد خاتم پیغامبران و مقتدای جهانیان که ای سید در گذار گناه از گناهکاران و بپوش عیب ایشان و برکش قلم عفو بر جریده بدکاران ای سید از ما گیر خلق پسندیده و فعل ستوده گفتار براستی و با خلق آشتی در صحبت یار نیکان و در خلوت تیمار بر ایشان ای سید من که خداوندم بردبارم و بردباران را دوست دارم از دشمن ناسزا میشنوم و شوخی وی در خلوت می بینم و پرده بر وی میدارم و بعقوبت نشتابم و توبه و عفو بر وی عرضه میکنم و بدرگاه خود باز میخوانم که إن ینتهوا یغفر لهم ما قد سلف

و فی بعض الآثار یقول الله تعالی نادیتمونی فلبیتکم سألتمونی فأعطیتکم بارزتمونی فأمهلتکم ترکتمونی فرعیتکم عصیتمونی فسترتکم فان رجعتم الی قبلتکم و ان ادبرتم عنی انتظرتکم

بندگان من رهیگان من مرا بآواز خواندید بلبیک جواب دادم از من نعمت خواستید عطا بخشیدم به بیهوده بیرون آمدید مهلت دادم فرمان من بگذاشتید رعایت از شما برنداشتم معصیت کردید ستر بر شما نگه داشتم با این همه گر بازآیید بپذیرم ور برگردید باز آمدن را انتظار کنم انا اجود الاجودین و اکرم الاکرمین

و فی الخبر اذا تاب الشیخ یقول الله عز و جل الان اذ ذهبت قوتک و تقطعت شهوتک بلی انا ارحم الراحمین بلی انا ارحم الراحمین

إن الذین اتقوا إذا مسهم طایف من الشیطان الایة چون توفیق در راه مرد آید کید شیطان در وی اثر نکند در روزگار عمر خطاب جوانی از نماز خفتن بازگشته زنی براه وی آمد خود را بر وی عرضه کرد او را در فتنه افکند و رفت جوان بر اثر زن میرفت تا بدر سرای آن زن رسید آنجا ساعتی توقف کرد این آیت فرا زبان وی آمد إن الذین اتقوا إذا مسهم طایف من الشیطان تذکروا فإذا هم مبصرون چون این آیت برخواند بیفتاد و بیهوش شد آن زن در وی نگرست او را بر آن حال دید دلتنگ شد کنیزک خود را برخواند و هر دو او را برگرفتند و بدر سرای آن جوان بردند و او را بخوابانیدند و خود بازگشتند این جوان پدری پیر داشت بیرون آمد از سرای خویش او را چنان دید برگرفت او را و در خانه برد چون بهوش باز آمد پدر از حال وی پرسید گفت یا ابت لا تسیلنی مپرس که مرا چه حال افتاد آن گه قصه در گرفت چون اینجا رسید که آیت بر خواند شهقه ای زد در آن حال از دنیا بیرون شد کالبد خالی کرده پس آن گه عمر خطاب را ازین قصه خبر کردند بعد از دفن وی گفت چرا خبر نکردید پیش ازین تا من او را بدیدمی آن گه برخاست و رفت تا بسر خاک وی فنادی یا فلان و لمن خاف مقام ربه جنتان سه بار گفت چنین و از میان خاک جواب آمد سه بار قد اعطانیهما ربی یا عمر و إذا قری القرآن فاستمعوا له سماع حقیقت استماع قرآن است و سماع روزگار مرد را بیش از آن زندگی دهد که روح قالب دهد سماع چشمه ایست که از میان دل برجوشد و تربیت او از عین صدق است و صدق مر سماع را چنان است که جرم آفتاب مر شعاع را و تا ظلمات بشریت از پیش دل برنخیزد حقیقت آفتاب سماع روا نبود که بر صحراء سینه مرد تجلی کند و بدان که سماع بر دو ضرب است سماع عوام دیگر است و سماع خواص دیگر حظ عوام از سماع صوت است و نغمت آن و حظ خواص از سماع لطیفه ایست میان صوت و معنی و اشارت آن عوام سماع کنند بگوش سر و آلت تمییز و حرکت طباع تا از غم برهند و از شغل بیاسایند خواص سماع کنند بنفسی مرده و دلی تشنه و نفسی سوخته لا جرم بار آورد ایشان را نسیم انسی و یادگار ازلی و شادی جاودانی

۲۰ - النوبة الثالثة - رشیدالدین میبدی | ناهید