۴ - النوبة الثالثة

قوله تعالی یا أیها الذین آمنوا إن کثیرا من الأحبار و الرهبان الآیه درین آیت هم تخصیص است و هم تشریف است و هم تهدید و وعید اول آیت تشریف مؤمنان است ایشان را بنداء کرامت میخواند و به خطاب کریم می نوازد نواخت خود بر ایشان می نهد عطاء خود بر ایشان می ریزد و بایمان ایشان خود گواهی می دهد اینست کرامت و نعمت اینست لطافت و رحمت کاری در ازل ساخته بنده را بی بنده عقد دوستی بسته و نداء کرامت و نعمت بجان وی رسانیده

پیر طریقت گفت نداء حق بر سه قسم است یکی را به نداء وعید خواند از روی عظمت بخوف افتاد یکی را بنداء وعد خواند بنعمت رحمت بر جا افتاد یکی را بنداء لطف خواند بحکم انبساط بمهر افتاد بنده باید که میان این سه حال گردان بود اول خوفی که او را از معصیت باز دارد دوم رجایی که او را بر طاعت دارد سوم مهری که او را از او باز رهاند

تا با تو تویی ترا بحق ره ندهند

چون بی تو شدی ز دیده بیرون ننهند

إن کثیرا من الأحبار و الرهبان لیأکلون أموال الناس بالباطل از روی اشارت میگوید مبادا که عالم در تعلیم علم و پیر در تربیت مرید طمع دارد برفع مردم و نفع دنیا که طمع آیینه علم تاریک کند و چشمه برکت خشک کند و قیمت مردم ناقص کند و هیبت پیر از دل مرید ببرد و حرمت علم فرو نهاد مصطفی گفت بیس العبد عبد طمع یقوده و هوی یضله و قال علیه السلام یاتی علی امتی زمان امراؤهم یکون علی الجور و علمایهم علی الطمع و عبادهم علی الریاء و تجارهم علی اکل الربوا و نساؤهم علی زینة الدنیا