۷ - النوبة الاولى

قوله تعالی إنما الصدقات للفقراء زکاتها که شرع واجب کرد درویشانراست که هیچ چیز ندارند و المساکین و ایشان را که کم از کفایت دارند و العاملین علیها و ایشان که صدقه می ستانند از متصدقان و المؤلفة قلوبهم و ایشان که می تألف کنند ایشان را بر اسلام تا دل فرا اسلام دهند و فی الرقاب و در بردگان و الغارمین و اوام داران و فی سبیل الله و در در سبیل خدا و ابن السبیل و راه گذریان که روی بخانه دارند فریضة من الله این باز برنده الله است و بخشیده و نامزد کرده او و الله علیم حکیم ۶۰

و خدای داناییست راست دان

و منهم الذین یؤذون النبی و هم از ایشان است ایشان که رسول را می رنجانند بسخن و یقولون هو أذن و میگویند وی همه گوش است قل أذن خیر لکم گوی اگر گوش است شما را به است یؤمن بالله آنچه از خدای بوی آید بآن میگرود و یؤمن للمؤمنین و مؤمنان را براست میدارد و راست گوی میداند و رحمة للذین آمنوا منکم و رحمتی است گروندگان شما را و الذین یؤذون رسول الله و ایشان که رسول خدای را می رنجانند لهم عذاب ألیم ۶۱ایشان راست عذابی دردنمای

یحلفون بالله لکم سوگندان میخورند شما را بخدای لیرضوکم تا شما را خشنود کنند بسخن و الله و رسوله أحق أن یرضوه و خدای و رسول وی سزاتر است که خشنود کنند وی را إن کانوا مؤمنین ۶۲ اگر گرویدگان اند