۱۳ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی یا أیها الذین آمنوا ای ایشان که بگرویدید اتقوا الله بپرهیزید از خشم خدای و عذاب خدای و کونوا مع الصادقین ۱۱۹ و بار است گویان و راستان بید
ما کان لأهل المدینة نیست اهل مدینه را و من حولهم من الأعراب و ایشان که گرد بر گرد ایشان اند از عرب بیابان نشین أن یتخلفوا عن رسول الله که باز پس نشینند از رسول خدا و لا یرغبوا بأنفسهم عن نفسه و نه آنچه خویشتن دور دارند یا بخویشتن مشغول باشند ازو ذلک بأنهم این نهی ایشان از تخلف بآن است لا یصیبهم ظمأ نرسد بایشان تشنگی و لا نصب و نه ماندگی و لا مخمصة و نه گرسنگی فی سبیل الله در راه خدای و لا یطؤن موطیا و نه هیچ موقف نه ایستند و نسپرند سپردگاهی یغیظ الکفار که بدرد خشم و غم آرد کافران را و لا ینالون من عدو نیلا و هیچ گزند نشتابند و نرسانند بدشمن إلا کتب لهم به عمل صالح مگر که ایشان را بهر خردی از آن بزرگی می نویسند إن الله لا یضیع أجر المحسنین ۱۲۰ خدای تباه نکند مزد نیکوکاران
و لا ینفقون نفقة و هیچ نفقه نکنند و صدقه ای ندهند صغیرة و لا کبیرة خرد یا بزرگ و لا یقطعون وادیا و هیچ وادی نبرند إلا کتب لهم مگر که آن همه ایشان را می نویسند لیجزیهم الله تا پاداش دهد خدای ایشان را أحسن ما کانوا یعملون ۱۲۱ نیکوتر کاری که هرگز میکردند