۵ - النوبة الاولى

قوله تعالی و منهم من یستمعون إلیک و از ایشان کسان اند که می نیوشند بتو أ فأنت تسمع الصم تو هیچ توانی که کران را شنوایی و لو کانوا لا یعقلون ۴۲ ایشان که کرانند نتوانند که دریابند

و منهم من ینظر إلیک و از ایشان کس است که می نگرد بتو أ فأنت تهدی العمی تو هیچ توانی که نابینایان را راه نمایی و لو کانوا لا یبصرون ۴۳ چون توانی و ایشان نمی بینند

إن الله لا یظلم الناس شییا الله بر مردمان ستم نکند هیچ و لکن الناس أنفسهم یظلمون ۴۴ لکن مردمان بر خویشتن ستم میکنند

و یوم یحشرهم و آن روز که ایشان را بهم کنیم و جمع آریم کأن لم یلبثوا گویی که ایشان را درنگ نبود پیش از آن هرگز إلا ساعة من النهار مگر یک ساعت از روز یتعارفون بینهم آشنایی با یکدیگر فرا میدهند قد خسر الذین کذبوا بلقاء الله زیان کار گشتند ایشان که دروغ شمردند رستاخیز را و شدن بخدای و دیدار او و ما کانوا مهتدین ۴۵ و ایشان بر راه نبودند

و إما نرینک و اگر بتو نماییم بعض الذی نعدهم چیزی از آنچه مشرکان قریش را می وعده دهیم أو نتوفینک یا ترا پیش بمیرانیم فإلینا مرجعهم باز گشت ایشان آخر با ما است ثم الله شهید علی ما یفعلون ۴۶ و آن گه الله گواست بر آنچه ایشان میکنند