۴ - النوبة الثالثة
رشیدالدین میبدیقوله تعالی الذین آمنوا و تطمین قلوبهم بذکر الله قوم اطمأنت قلوبهم بذکرهم لله و قوم اطمأنت قلوبهم بذکر الله لهم و لذکر الله اکبر بر لسان اهل اشارت این آیت از دو کس خبر می دهد یکی مرید و دیگر مراد یکی اوقات خویش مستغرق دارد بذکر زبان گهی نماز و گه تسبیح و گه خواندن قرآن
یکی می نازد بذکر حق در میان جان از غرقی که هست در بحر عیان او را پرداخت نیست با ذکر زبان همی گوید الهی تا یاد تو رهی را یادست جان وی از همه یادها بفریادست و تا دل رهی بپیدایی تو شادست شادی دو جهان نزدیک وی باد است آن یکی در راه دین رونده در بند ذکر خویش بمانده با وی همی گویند ذکر نگه دار و امر و نهی گوش دار و این یکی بر بساط قربت از اسباب و خلق ربوده و بجذبه الهی مخصوص گشته ذکر را می گویند که او را گوش دار این هم چنان است که گروهی در آرزوی بهشت اند و بهشت خود در آرزوی گروهی است و ذلک فی
قول النبی ص ان الجنة تشتاق الی اربعة نفر صایم رمضان و تالی القرآن و حافظ اللسان و مطعم السغبان
و روی ان الجنة لتشتاق الی سلمان
آن مرید را دیده برین آمد که فاذکرونی و مراد را این نمودند که أذکرکم مرید طالب ذکر است و ذکر طالب مراد مرید طالب وقتست و وقت طالب مراد مرید در طلب دلست و دل در طلب مراد میدان نظر مرید عالم جعلیت است در غشاوت خلقیت میدان نظر مراد هوای وحدانیت است و فضاء فردانیت