۲ - النوبة الثانیة

قوله تعالی قالت رسلهم أ فی الله شک یعنی أ فی توحید الله شک این آیت جواب کافرانست که می گفتند إنا لفی شک مما تدعوننا إلیه مریب و استفهام بمعنی انکارست ای لا تشکوا فی وجود الله و وحدانیته سبحانه فقد دل علی توحیده و وجوده و قدرته خلق السماوات و الارض

ابتدا می گوید در هستی و یکتایی و بی همتایی الله در گمان مباشید و یقین دانید که اوست یگانه خداوند بی نظیر و بی مانند آفریدگار آسمان و زمین چون می دانید بی گمان که آفریدگار کاینات اوست پس بی گمان بدانید که معبود و خداوند اوست یدعوکم الی الایمان و طاعة الرسل یبعثه ایانا الیکم لیغفر لکم من ذنوبکم اذا آمنتم به من زیادتست یعنی لیغفر لکم ذنوبکم و روا باشد که من تبعیض باشد یعنی ما سلف من ذنوبکم و یؤخرکم إلی أجل مسمی ای الی منتهی آجالکم الذی سمی لکم فلا یأخذکم بالعذاب و الهلاک کما اخذ به من کفر قبلکم قالوا ای القوم إن أنتم إلا بشر مثلنا فی الصورة و الهییة و لستم بملایکة تحبون صدنا عن عبادة الاصنام التی کان یعبدها آباؤنا فأتونا بسلطان مبین حجة واضحة یتیقن بها انکم محقون فی دعواکم

قالت لهم رسلهم صدقتم فی قولکم انا بشر مثلکم و لکن من الله علینا بالنبوة و الرسالة و کما من علینا یمن علی من یشاء من عباده و ما کان لنا أن نأتیکم بسلطان این جواب ایشانست که گفتند فأتونا بسلطان مبین